“Als u in de keuken gaat zitten mag u uw wandelschoenen aanhouden, als u in de woonkamer wilt zitten moeten de schoenen uit anders krijg ik de vloerbedekking niet meer schoon”, zegt de mevrouw van 94 jaar die de deur opendoet als ze ons buiten bij het bord met koffie 1 euro ziet staan en ik naar mijn modderige schoenen 🥾 wijs. Charles is een paar minuten geleden in een flinke vlaai gaan staan 🐃💩, dus hij doet zijn schoenen uit in de gang. We worden gastvrij ontvangen in de keuken door Annie Mostert. Ze zet verse koffie voor ons, terwijl ze ondertussen haar levensverhaal vertelt.

We vertrekken vandaag vanaf het station in Weesp. Een pittoresk dorpje aan de Vecht. Daar wandelen we langs het eerste fort, gelegen op een eilandje in de Vecht: Fort aan de Ossenmarkt.

De zeventiende-eeuwse vesting Weesp behoorde tot de Oude en later Nieuwe Hollandse Waterlinie. In 1860 startte de bouw aan het 9 meter hoge Fort aan de Ossenmarkt, met een gracht.
We wandelen 3 km langs de Vecht. Links woonboten in allerlei maten, met tussendoor een glimpje Vecht. Rechts witbevroren weilanden met hier en daar een schaapje.

Heerlijk rustig wandelen hier, af en toe komt er een auto of fietser langs. Aan het einde van de weg wandelen we rechtdoor richting Muiden. We willen het Muiderslot wel eens zien nu we hier toch zijn. We lopen een klein eilandje op met smalle straatjes.

Vanaf de IJsselmeerdijk zien we het forteiland Pampus liggen (die kende ik alleen van de uitdrukking). Terug op het eiland drinken we koffie bij café Graaf Floris V en warmen we even op. Het is best fris vandaag.

We vervolgen het rondje Muiden langs het water, we genieten van de mooie kerstversieringen en komen bij de entree van het Muiderslot, met mooi uitzicht op het slot!

Het Muiderslot is in 1825 gebouwd in opdracht van graaf Floris V. Hij was de eerste bewoner van het Slot. In 1609 betrok P.C. Hooft het slot. Als onderdeel van de Nieuwe Hollandse Waterlinie verdedigde het slot de monding van de Vecht en de Grote Zeesluis.Via een voetpad lopen we aan de andere kant van het eiland langs de gracht en het Muizenfort.

Het Muizenfort is gebouwd tussen 1874-1877 als schakel tussen de Nieuwe Hollandse Waterlinie en de Stelling van Amsterdam. Het Fort moest de Naarder Trekvaart bewaken. We lopen terug over de A1 heen, echt bizar; deze is 12 baans en gaat onder de Vecht door.
We pakken de oorspronkelijke route weer op en lopen door een klaphek natuurgebied Naardermeer in; een graspad door weilanden langs een sloot en de A1.

Ondanks dat we naast de drukke snelweg lopen horen we geen auto’s rijden. De wind staat kennelijk gunstig. Met enige regelmaat horen (en zien) we een trein door het vlakke landschap rijden terwijl wij over het drassige en zompige grasland struinen en genieten van prachtige luchten. We gaan onder het spoorviaduct door en gaan alweer via een klaphek natuurgebied Naardermeer in.

Daar staan na een bocht meteen twee enorme obstakels op het pad. Het zijn twee zwarte Schotse Hooglanders. Charles loopt er gewoon langs over het pad, maar ik kies de route die met een grote bocht eromheen gaat, door het riet en de blubber, maar veilig op afstand 😅.

wp-1577561319508978775153754263923.jpg

Verderop gaan we via een bruggetje over een sloot, alweer door een klaphekje. Er is een alternatieve route voor met hond over asfaltweg, maar wij kiezen voor het avontuur (we zien de bomen in het water staan, maar het pad lijkt droog). Over een glibberig pad, waar aan de hopen op de grond zo te zien ook regelmatig de Schotse Hooglanders lopen, komen we uit bij een huisje “de Machine” genaamd. Vroeger was hier het stoomgemaal om water mee uit het Naardermeer te pompen. Het uitzicht over het meer is hier geweldig.

wp-15775613194998034798677666903316.jpg

Voor het huis staat een bord met koffie, thee, chocomelk 1 euro. Daar hebben we ondertussen wel weer zin in. We worden vriendelijk en gastvrij ontvangen door Annie Mostert, 94 jaar. In de woonkamer zitten haar zus van 84 jaar en een paar stamgasten aan de koffie. Wij gaan in de keuken zitten. Tijdens het zetten van een vers bakkie koffie vertelt Annie haar levensverhaal. Ze woont al 72 jaar met veel plezier in dit huis. Toen ze er kwam wonen met haar toenmalige verkering, ze trouwde een half jaar later, was er geen stromend water (dat haalde ze uit de regenput), geen elektriciteit (ze kookte op een petroliumstel) en de WC was een hokje met een gat boven de sloot. Maar ze waren er heel gelukkig samen! Haar man werkte voor natuurmonumenten; hij baggerde in het meer en sneed riet voor 25 gulden per maand, hij stonk iedere dag een uur in de wind! Na 10 jaar ging hij in de fabriek werken voor 41 gulden per maand. Hij ging ’s ochtends als een heertje de deur uit en kwam er ’s avonds als een heertje weer in! Ondertussen woont ze nu zo’n 20 jaar alleen. Maar ze zou nooit weg willen hier. Sinds 10 jaar heeft ze twee kunstheupen en loopt ze weer als een kievit.

20191228_201653-800x4502848852726204523301.jpg

Er lopen sinds een paar jaar een aantal wandelroutes over haar erf: het Waterliniepad, Westerborkpad, Trekvogelpad en het rondje Naardermeer. Daardoor heeft ze genoeg aanloop. De eerste keer zat ze met een kopje koffie in de tuin, toen er twee wandelaars langs kwamen lopen die zeiden dat ze ook wel zin in hadden in een bakkie. Sinds die tijd biedt ze koffie aan (voor 1 euro). Het handige is dat ze zelf kan bepalen wanneer ze het bord buitenzet en wanneer niet. Haar motto is: Lief zijn voor elkaar. Dat is wat ze haar kinderen en kleinkinderen ook heeft geleerd: “Als mensen wat liever zouden zijn tegen elkaar, zag de wereld er heel anders uit!“.

Opgewarmd door de koffie en het bijzondere, hartverwarmende verhaal van Annie vervolgen we ons pad. We volgen de rand van het Naardermeer over een grindpad. In de buurt van het bezoekerscentrum van Natuurmonumenten wordt het iets drukker en komen we meer wandelaars tegen. Hierna volgt een gedeelte van de route door de bebouwde kom, tot we bij de dubbele stadswallen en de vestingsgracht van Naarden-Vesting komen. wp-15775613194545485660176455093379.jpgwp-15775613194331921466181168181243.jpgDoor de strategische ligging veranderde Naarden in de 17e eeuw in een vesting met dubbele stadswallen, bastions, stadspoorten en vestingsgracht. De gronden erom heen werden afgegraven zodat de lager gelegen land goed te inunderen was.
We struinen door de pittoreske straatjes en komen uit bij de Grote Kerk midden in Naarden, waar jaarlijks de Mattheuspassion wordt gespeeld. 20191228_201433-800x449871815829526093361.jpgWat een leuk en sfeervol stadje is dit, volop gerestaureerd allemaal. Het lijkt net een groot openlucht museum.Na een rondje binnenstad lopen we via het haventje, langs het Arsenaal over een brug naar de andere kant van de gracht. Daar volgen we het pad langs het water richting het station in Naarden-Bussum waar we onze auto vanochtend hebben neergezet. We hebben er ruim 23 km opzitten en dat voel ik wel aan mijn benen.
Wat een mooie etappe van het Waterliniepad vandaag: pittoreske stadjes afgewisseld met weilanden, bos en meer. Met een gratis wijze les van Annie: Lief zijn voor elkaar! Kortom: een aanrader.20191228_201032-800x450741069043244407637.jpg

Ik vind het leuk als je een reactie plaatst!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s